แผนรับมือภัยพิบัติของครอบครัว: ทำให้เสร็จได้ในบ่ายวันเดียว

เย็นวันศุกร์ที่ฝนตกไม่หยุด น้ำเริ่มขังปากซอย ลูกยังอยู่โรงเรียน คุณติดอยู่ที่ทำงานอีกฝั่งของเมือง และสัญญาณโทรศัพท์เริ่มติด ๆ ดับ ๆ คำถามที่สำคัญที่สุดในนาทีนั้นไม่ใช่ “จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป” แต่คือ “ใครไปรับลูก และถ้าโทรหากันไม่ได้ เราจะไปเจอกันที่ไหน”

คำตอบของคำถามนี้ไม่ควรถูกคิดตอนน้ำขึ้นแล้ว มันควรถูกตกลงกันไว้ล่วงหน้าในบ่ายวันที่ทุกอย่างยังปกติ และความจริงที่คนส่วนใหญ่ประหลาดใจคือ แผนรับมือภัยพิบัติของครอบครัวที่ใช้ได้จริง ใช้เวลาทำแค่ประมาณสองชั่วโมง ไม่ต้องใช้เงิน และไม่ต้องมีความรู้พิเศษอะไรเลย

บทความนี้จะพาทำทีละขั้นจนจบ ภายในบ่ายวันเดียว โดยเขียนจากมุมของคนที่เคยทำงานดับเพลิงและกู้ภัยมาก่อน สิ่งที่จะเน้นจึงไม่ใช่ “รายการของที่ต้องซื้อ” แต่เป็น “ข้อตกลงที่ทำให้คนในบ้านตัดสินใจตรงกันได้ แม้จะอยู่คนละที่”

ทำไมแผนที่ “อยู่ในหัว” ถึงใช้ไม่ได้จริง

เกือบทุกครอบครัวมีแผนอยู่แล้ว เพียงแต่มันอยู่ในหัวของคนคนเดียว มักเป็นคนที่คิดเรื่องนี้บ่อยที่สุด ปัญหาคือแผนที่อยู่ในหัวของคนหนึ่ง จะใช้การไม่ได้ทันทีในสามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดในภัยพิบัติจริง

หนึ่ง คนคนนั้นไม่อยู่บ้าน ภัยพิบัติไม่ได้เลือกเกิดตอนครอบครัวนั่งกินข้าวพร้อมหน้า สถิติเวลาที่คนอยู่บ้านพร้อมกันทั้งครอบครัวมีไม่ถึงหนึ่งในสามของวัน สอง คนคนนั้นตกใจ ความจำเรื่องลำดับขั้นตอนเป็นสิ่งแรกที่หายไปเมื่อร่างกายเข้าสู่ภาวะเครียดเฉียบพลัน สาม สื่อสารกันไม่ได้ เมื่อเสาสัญญาณล่มหรือคนใช้งานพร้อมกันจนเครือข่ายแน่น แผนที่ต้อง “โทรถามก่อน” จะพังทั้งแผน

ตอนที่ผมยังทำงานในหน่วยดับเพลิง สิ่งที่เห็นซ้ำ ๆ ในเหตุการณ์ที่มีคนหลายคนเกี่ยวข้องคือ ความเสียหายส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากการที่คนไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่มาจากการที่แต่ละคนรู้คนละอย่าง แล้วออกเดินไปคนละทาง คนหนึ่งขับรถกลับบ้านเพื่อไปรับอีกคน ขณะที่อีกคนกำลังเดินออกจากบ้านไปหาที่ปลอดภัย สุดท้ายทั้งคู่อยู่กลางทางในเวลาที่อันตรายที่สุด

แผนที่เขียนไว้บนกระดาษหนึ่งแผ่น และทุกคนเคยอ่านมาแล้ว แก้ปัญหานี้ได้เกือบทั้งหมด ไม่ใช่เพราะกระดาษวิเศษ แต่เพราะมันบังคับให้ครอบครัวคุยกันครั้งหนึ่งก่อนที่จะจำเป็นต้องคุยกันในวันที่คุยกันไม่ได้

ขั้นที่ 1 — รู้ความเสี่ยงของบ้านคุณก่อน (30 นาที)

แผนที่ดีเริ่มจากความเสี่ยงจริงของพื้นที่ ไม่ใช่ความเสี่ยงทั่วไป ครอบครัวที่อยู่ริมแม่น้ำในจังหวัดอุบลราชธานี กับครอบครัวที่อยู่คอนโดชั้น 20 ในกรุงเทพฯ กับครอบครัวที่อยู่เชิงเขาในเชียงใหม่ ต้องการแผนคนละแบบโดยสิ้นเชิง

ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแรกตอบคำถามสี่ข้อนี้ให้ได้ โดยดูจากแผนที่เสี่ยงภัยและข้อมูลของกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) รวมถึงข้อมูลพยากรณ์และเตือนภัยของกรมอุตุนิยมวิทยา

ข้อแรก บ้านคุณเคยน้ำท่วมไหม และท่วมสูงแค่ไหน วิธีที่เร็วที่สุดคือถามเพื่อนบ้านที่อยู่มานานกว่า 20 ปี ไม่ใช่ค้นอินเทอร์เน็ต ความจำของคนในชุมชนแม่นกว่าที่คิด และมักจะบอกได้ถึงระดับว่าน้ำเคยถึงบันไดขั้นไหน

ข้อสอง ถ้าต้องออกจากบ้านด้วยเท้า เส้นทางไหนที่สูงที่สุด ให้เดินสำรวจจริงหนึ่งรอบ ไม่ใช่ดูจากแผนที่ในมือถือ เพราะแผนที่ไม่บอกว่าซอยไหนเป็นแอ่ง สะพานไหนต่ำ และจุดไหนที่น้ำจะขังก่อนเพื่อน

ข้อสาม อาคารของคุณเป็นแบบไหน บ้านชั้นเดียวกับตึกแถวสี่ชั้นมีตรรกะต่างกัน ในพื้นที่น้ำท่วมแบบค่อยเป็นค่อยไป การขึ้นที่สูงในอาคารอาจปลอดภัยกว่าการออกไปลุยน้ำ แต่ในพื้นที่ดินถล่มหรือน้ำป่าไหลหลาก การอยู่ในอาคารคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

ข้อสี่ ศูนย์อพยพหรือจุดปลอดภัยที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน และเปิดเมื่อไหร่ หลายคนรู้ว่ามีโรงเรียนหรือวัดเป็นจุดรวมพล แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสั่งเปิด และรู้ได้อย่างไรว่าเปิดแล้ว ข้อมูลนี้หาได้จากเทศบาลหรือ อบต. ในพื้นที่ ใช้เวลาโทรถามไม่ถึงสิบนาที

ถ้าอยากเข้าใจว่าสัญญาณเตือนภัยแต่ละระดับหมายความว่าอย่างไร และจะตั้งเกณฑ์ของบ้านตัวเองอย่างไร อ่านเพิ่มได้ที่ ระบบเตือนภัยล่วงหน้าทำงานอย่างไร

ขั้นที่ 2 — กำหนดจุดนัดพบ 3 ระดับ (20 นาที)

นี่คือหัวใจของแผนครอบครัว และเป็นส่วนที่คนมักทำผิดพลาดมากที่สุดเพราะกำหนดไว้แค่จุดเดียว จุดนัดพบต้องมีสามระดับ เพราะภัยพิบัติมีสามขนาด

จุดที่ 1 หน้าบ้าน ใช้เมื่อเหตุเกิดในบ้านเอง เช่น ไฟไหม้ หรือแก๊สรั่ว ให้เลือกจุดที่มองเห็นชัด อยู่ห่างจากตัวบ้านพอสมควร และไม่ขวางทางรถดับเพลิง เช่น ใต้เสาไฟต้นที่สาม หรือหน้าร้านสะดวกซื้อปากซอย ระบุให้เจาะจงจนไม่มีทางเข้าใจผิด คำว่า “หน้าบ้าน” กว้างเกินไปสำหรับคนที่กำลังตกใจ

จุดที่ 2 นอกชุมชน ใช้เมื่อทั้งซอยหรือทั้งหมู่บ้านต้องอพยพ เลือกจุดที่อยู่บนพื้นที่สูง มีคนพลุกพล่าน และเดินถึงได้จากหลายทิศทาง เช่น ลานวัด โรงเรียน หรือสถานีรถไฟฟ้า ข้อสำคัญคือทุกคนต้องเคยไปถึงจุดนี้ด้วยตัวเองอย่างน้อยหนึ่งครั้ง รวมถึงเด็ก

จุดที่ 3 ต่างอำเภอหรือต่างจังหวัด ใช้เมื่อกลับเข้าพื้นที่ไม่ได้เลยเป็นเวลาหลายวัน มักเป็นบ้านญาติหรือบ้านเพื่อนสนิท ต้องโทรบอกเจ้าของบ้านล่วงหน้าว่าคุณใส่ชื่อเขาไว้ในแผน อย่าให้เขารู้ตอนที่คุณโผล่ไปหน้าบ้านตอนตีสอง

สิ่งที่ต้องเขียนคู่กับทุกจุดคือ เวลารอ ข้อตกลงที่ใช้ได้ดีคือ “รอที่จุดนัดพบ 2 ชั่วโมง ถ้าไม่เจอกัน ให้เคลื่อนไปจุดถัดไปแล้วฝากข้อความไว้” การมีเวลารอที่ชัดเจนช่วยไม่ให้ใครยืนรออยู่ในที่อันตรายโดยไม่มีกำหนด และไม่ให้ใครเดินหนีเร็วเกินไปจนคลาดกัน

ขั้นที่ 3 — วางแผนติดต่อเมื่อโทรศัพท์ใช้ไม่ได้ (20 นาที)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือแผนทุกข้อขึ้นต้นด้วยคำว่า “โทรหา” ในเหตุการณ์ใหญ่ เครือข่ายมือถือมักล่มหรือแน่นจนโทรไม่ติดภายในไม่กี่นาทีแรก แต่สิ่งที่มักยังใช้ได้คือข้อความสั้นและอินเทอร์เน็ตแบบเบา ๆ เพราะใช้แบนด์วิดท์น้อยกว่าเสียงมาก

ให้ครอบครัวตกลงลำดับการติดต่อสามชั้นดังนี้

ชั้นที่ 1 ส่งข้อความ ไม่ใช่โทร ข้อความแรกที่ส่งควรสั้นและมีข้อมูลครบสามอย่าง คือ ฉันปลอดภัย ฉันอยู่ที่ไหน และฉันกำลังจะไปไหน เช่น “ปลอดภัย อยู่ที่โรงเรียน กำลังไปวัดหนองแขม” สามบรรทัดนี้มีค่ามากกว่าการโทรที่โทรไม่ติดสิบครั้ง

ชั้นที่ 2 คนกลางนอกพื้นที่ เลือกญาติหรือเพื่อนที่อยู่คนละภาคหนึ่งคน ให้ทุกคนในครอบครัวรายงานตัวไปที่คนคนนี้ เหตุผลคือเมื่อภัยเกิดในพื้นที่หนึ่ง เครือข่ายในพื้นที่นั้นจะแน่น แต่การติดต่อออกนอกพื้นที่มักยังทำได้ คนกลางจึงกลายเป็นกระดานข่าวของครอบครัว ให้เขียนเบอร์คนนี้ไว้บนกระดาษด้วย ไม่ใช่เก็บไว้แค่ในมือถือ

ชั้นที่ 3 ข้อความบนกระดาษ ถ้าคุณต้องออกจากบ้านและติดต่อใครไม่ได้เลย ให้เขียนโน้ตติดไว้ในจุดที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า เช่น ด้านในตู้ไฟ หรือหลังประตูห้องน้ำ เขียนว่าใครออกไปตอนกี่โมง ไปที่ไหน และไปกันกี่คน วิธีนี้ดูโบราณแต่ไม่เคยล่ม

อย่าลืมเรื่องพลังงานสำรอง โทรศัพท์ที่แบตหมดคือแผนสื่อสารที่หายไปทั้งแผน ข้อตกลงง่าย ๆ ที่ควรทำเป็นนิสัยคือ ในฤดูฝน ให้ชาร์จมือถือทุกเครื่องให้เต็มก่อนเข้านอน และเก็บพาวเวอร์แบงก์ไว้ในที่เดียวกับกระเป๋าฉุกเฉินเสมอ

ขั้นที่ 4 — แบ่งบทบาทให้ทุกคน รวมถึงเด็กและผู้สูงอายุ (30 นาที)

ในสถานการณ์กดดัน คนจะทำได้ดีกับงานที่ “เป็นของตัวเอง” มากกว่างานที่ “ใครก็ได้ทำ” เพราะงานที่ไม่มีเจ้าของมักไม่มีใครทำ นี่เป็นหลักการเดียวกับที่ใช้ในทีมกู้ภัย ทุกคนมีตำแหน่ง ไม่มีใครลอย

แบ่งบทบาทตามความสามารถจริง ไม่ใช่ตามอายุหรืออาวุโส ตัวอย่างการแบ่งที่ใช้ได้ในบ้านทั่วไป

• คนปิดระบบ — ปิดเบรกเกอร์ไฟ ปิดวาล์วแก๊ส ปิดน้ำ ควรเป็นคนที่แข็งแรงพอและรู้ตำแหน่งจริง ให้เขาลองปิดจริงหนึ่งครั้งในวันที่ซ้อม ไม่ใช่แค่ชี้ว่าอยู่ตรงนั้น
• คนถือกระเป๋า — รับผิดชอบกระเป๋าฉุกเฉินหลัก และรู้ว่าในกระเป๋ามีอะไร ไม่ใช่แค่ยกไป
• คนดูแลคนอ่อนแอที่สุด — เด็กเล็ก ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยติดเตียง หรือสัตว์เลี้ยง งานนี้ต้องมีชื่อคนกำกับชัดเจน และต้องมีชื่อสำรองด้วยหนึ่งคน
• คนถือเอกสาร — บัตรประชาชน ทะเบียนบ้าน สมุดบัญชี ใบสั่งยา ควรสแกนเก็บไว้ในคลาวด์ด้วย และเก็บสำเนากระดาษไว้ในซองกันน้ำ
• คนรับข่าว — ติดตามประกาศจากกรมอุตุนิยมวิทยาและ ปภ. แล้วรายงานให้คนอื่นฟัง ไม่ให้ทุกคนจมอยู่กับหน้าจอพร้อมกัน

สำหรับเด็ก ให้มอบงานที่เขาทำได้จริงและรู้สึกว่าสำคัญ เช่น ถือไฟฉายของตัวเอง ดูแลกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง หรือจูงมือน้อง เด็กที่มีหน้าที่จะตื่นตระหนกน้อยกว่าเด็กที่ถูกบอกให้ “อยู่เฉย ๆ” อย่างชัดเจน และเด็กอายุตั้งแต่ประมาณหกขวบขึ้นไปควรท่องชื่อเต็มของพ่อแม่ เบอร์โทรหนึ่งเบอร์ และชื่อจุดนัดพบให้ได้

สำหรับผู้สูงอายุหรือผู้ที่เคลื่อนไหวลำบาก ให้คำนวณเวลาจริง ๆ ว่าใช้เวลาเท่าไหร่ในการเตรียมตัวและเดินถึงจุดนัดพบ ตัวเลขนี้คือสิ่งที่จะกำหนดว่าครอบครัวคุณต้องตัดสินใจอพยพ “เร็วกว่า” ครอบครัวอื่นแค่ไหน ถ้าย่าต้องใช้เวลา 40 นาที นั่นแปลว่าคุณต้องเริ่มเคลื่อนตั้งแต่ตอนที่คนอื่นยังคิดว่าไม่มีอะไร

อย่าลืมรายการยาประจำตัว เขียนชื่อยา ขนาด และเวลาที่ต้องกินไว้บนกระดาษ ติดไว้กับแผน เพราะในศูนย์อพยพหรือโรงพยาบาลสนาม ข้อมูลนี้คือสิ่งแรกที่เจ้าหน้าที่จะถาม และเป็นสิ่งที่คนจำไม่ได้ตอนเครียด

ขั้นที่ 5 — เขียนลงกระดาษแผ่นเดียว แล้วซ้อม 15 นาที

แผนที่ยาวสามหน้าคือแผนที่ไม่มีใครอ่าน ให้บีบทุกอย่างลงในกระดาษ A4 หนึ่งแผ่น ที่มีข้อมูลเหล่านี้

• จุดนัดพบทั้งสามระดับ พร้อมที่อยู่และเวลารอ
• เบอร์คนกลางนอกพื้นที่ และเบอร์ฉุกเฉิน 1784 (ปภ.) 199 (ดับเพลิง) 1669 (การแพทย์ฉุกเฉิน)
• บทบาทของแต่ละคน หนึ่งบรรทัดต่อคน
• รายการยาประจำตัวและโรคประจำตัว
• ตำแหน่งเบรกเกอร์ วาล์วแก๊ส และวาล์วน้ำ
• เกณฑ์ตัดสินใจอพยพของบ้านคุณ เขียนเป็นประโยคเดียว

พิมพ์หรือถ่ายเอกสารหลายชุด ติดไว้ในตู้เย็นหนึ่งแผ่น ใส่กระเป๋าฉุกเฉินหนึ่งแผ่น ใส่กระเป๋านักเรียนของลูกหนึ่งแผ่น และถ่ายรูปเก็บไว้ในมือถือทุกเครื่อง

จากนั้นซ้อมสิบห้านาที ไม่ต้องซ้อมเต็มรูปแบบ แค่ทำสามอย่างนี้ก็พอ หนึ่ง ให้ทุกคนเดินไปจุดนัดพบที่ 1 จริง ๆ จับเวลาไว้ สอง ให้คนปิดระบบไปปิดเบรกเกอร์และวาล์วจริงหนึ่งครั้ง สาม ให้เด็กพูดชื่อพ่อแม่และเบอร์โทรให้ฟัง

จากประสบการณ์ในการฝึกซ้อม สิ่งที่การซ้อมสั้น ๆ มักเผยออกมาคือช่องโหว่ที่ไม่มีใครคาดคิด เช่น กุญแจประตูหลังหายไปนานแล้ว ไฟฉายในกระเป๋าแบตหมด หรือทางออกที่วางแผนไว้ถูกกระถางต้นไม้ขวางอยู่ ปัญหาพวกนี้ใช้เวลาแก้อย่างละห้านาทีในวันธรรมดา แต่ถ้าไปเจอตอนกลางคืนที่น้ำกำลังขึ้น มันอาจแพงกว่านั้นมาก

ทบทวนแผนปีละสองครั้ง จุดเวลาที่จำง่ายคือก่อนเข้าฤดูฝน และตอนปีใหม่ พร้อมกับตรวจของในกระเป๋าฉุกเฉินและหมุนเวียนอาหารสำรอง ดูวิธีจัดของแบบไม่ให้เสียเปล่าได้ที่ การเก็บน้ำและอาหารสำรองฉุกเฉิน และการจัดชุดฉุกเฉินแบบ 3 ระดับ

จุดตัดสินใจ: เมื่อไหร่ควรออก เมื่อไหร่ควรอยู่

ส่วนที่ยากที่สุดของแผนไม่ใช่รายละเอียด แต่คือประโยคเดียวที่บอกว่า “เมื่อไหร่เราจะออก” ถ้าไม่เขียนประโยคนี้ไว้ล่วงหน้า ครอบครัวจะเถียงกันในเวลาที่ไม่มีเวลาเถียง

เกณฑ์ที่ดีต้องอิงกับสิ่งที่ สังเกตเห็นได้ ไม่ใช่ความรู้สึก ตัวอย่างเกณฑ์ที่ครอบครัวไทยใช้ได้จริง

• พื้นที่น้ำท่วม: “ถ้าน้ำถึงขั้นบันไดขั้นที่สอง หรือมีประกาศเตือนจากเทศบาล เราออกทันที ไม่รอดูอีกรอบ”
• พื้นที่เชิงเขา: “ถ้าฝนตกหนักต่อเนื่องเกิน 3 ชั่วโมง หรือน้ำในลำห้วยเปลี่ยนเป็นสีขุ่นข้นและมีเศษไม้ลอยมา เราขึ้นที่สูงทันที”
• มีผู้สูงอายุในบ้าน: “เราออกก่อนเพื่อนบ้านหนึ่งขั้น เพราะเราใช้เวลามากกว่า”

หลักที่ใช้ได้กับทุกพื้นที่คือ การออกเร็วเกินไปมีต้นทุนแค่ความไม่สะดวก แต่การออกช้าเกินไปมีต้นทุนที่เอาคืนไม่ได้ ในงานกู้ภัย เคสที่ยากที่สุดแทบทั้งหมดคือคนที่ตัดสินใจถูกแล้ว แต่ตัดสินใจช้าไปประมาณสามสิบนาที

อีกเรื่องที่ต้องตกลงไว้ล่วงหน้าคือ ใครมีอำนาจสั่งให้ออก ในหลายครอบครัวไม่มีใครกล้าเป็นคนพูดก่อน เพราะกลัวจะดูตื่นตูม ให้ระบุไปเลยว่าใครก็ได้ในบ้านที่เห็นเกณฑ์ครบ มีสิทธิ์สั่งได้ และคนอื่นต้องทำตามโดยไม่ต้องถกเถียง ข้อตกลงนี้ฟังดูเล็กแต่สำคัญมาก เพราะมันตัดความลังเลออกไปทั้งก้อน

เรื่องเกณฑ์ตัดสินใจเฉพาะกรณีน้ำท่วม อ่านเพิ่มได้ที่ ความปลอดภัยจากน้ำท่วม: เกณฑ์ตัดสินใจที่ทำให้ออกทันเวลา

สิ่งที่ทำได้วันนี้

ถ้ามีเวลาแค่สิบห้านาทีในวันนี้ ให้ทำสามอย่างนี้ก่อน มันให้ผลมากที่สุดต่อเวลาที่ใช้

1. ตกลงจุดนัดพบที่ 1 และที่ 2 แล้วบอกทุกคนในบ้าน ใช้เวลาห้านาที และแก้ปัญหาที่อันตรายที่สุดคือการเดินสวนทางกัน
2. เลือกคนกลางนอกพื้นที่ แล้วเขียนเบอร์เขาลงกระดาษ ให้ทุกคนถ่ายรูปเก็บไว้ในมือถือด้วย
3. เดินไปดูเบรกเกอร์และวาล์วแก๊สพร้อมกันทั้งบ้าน ให้ทุกคนที่โตพอรู้ว่าอยู่ตรงไหนและปิดอย่างไร

ส่วนที่เหลือคือขั้นที่ 1, 4 และ 5 จัดเวลาไว้บ่ายวันเสาร์หน้าหนึ่งครั้ง แล้วจบให้เสร็จในรอบเดียว อย่าปล่อยให้มันกลายเป็นโครงการที่ทำค้างไว้ครึ่งทางเป็นปี

สรุป

แผนรับมือภัยพิบัติของครอบครัวไม่ใช่เอกสารราชการ และไม่ต้องสวยงาม มันคือข้อตกลงสั้น ๆ ที่ทำให้คนในบ้านตัดสินใจไปในทางเดียวกันได้ แม้จะอยู่คนละที่และคุยกันไม่ได้

องค์ประกอบที่ขาดไม่ได้มีห้าอย่าง คือ รู้ความเสี่ยงของพื้นที่ตัวเอง มีจุดนัดพบสามระดับพร้อมเวลารอ มีแผนติดต่อที่ไม่พึ่งการโทรอย่างเดียว มีบทบาทที่มีชื่อคนกำกับทุกงาน และมีเกณฑ์ตัดสินใจอพยพที่เขียนเป็นประโยคเดียว

สิ่งที่ทำให้แผนนี้ทำงานไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ แต่คือการที่ทุกคนเคยอ่านมันหนึ่งครั้ง และเคยเดินไปจุดนัดพบด้วยขาตัวเองหนึ่งครั้ง บ่ายวันเดียวในวันที่ทุกอย่างปกติ แลกกับความชัดเจนในวันที่ไม่ปกติ เป็นการแลกที่คุ้มที่สุดเท่าที่ครอบครัวหนึ่งจะทำได้

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

• กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) — disaster.go.th — ข้อมูลการเตรียมพร้อม แผนที่เสี่ยงภัย และสายด่วน 1784
• กรมอุตุนิยมวิทยา — tmd.go.th — พยากรณ์อากาศและประกาศเตือนภัย
• กรมทรัพยากรธรณี — dmr.go.th — ข้อมูลพื้นที่เสี่ยงดินถล่มและเครือข่ายเฝ้าระวัง
• สภากาชาดไทย — redcross.or.th — แนวทางการเตรียมพร้อมของครัวเรือน

บทความนี้เป็นข้อมูลเพื่อการเตรียมพร้อมทั่วไป ในสถานการณ์จริงให้ปฏิบัติตามประกาศและคำสั่งของหน่วยงานราชการในพื้นที่เป็นหลักเสมอ